NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Ablam çok zor zamanlar geçiriyordu.
Artık öyle yaşamaya dayanamadığını söyledi.
Ölmek istediğini söylemeye başladı.
Ama asla gerçekten ölmek istemiyordu.
Bence yaşamak istediği için
hastanede geçirdiği günlere dayanabilmişti.
Ama sonunda, öldü.
Yanında kalıp
yavaş yavaş ölüşünü seyrettim.
Ölürken ağzını açtı.
Çaresizce son bir kez daha nefes almak istiyordu.
Aynen böyle. Bu şekilde, ağzını açıp öldü.
Bu yüzden,
ölürken asla ağzımı açmamaya yemin ettim.
Ölürken, ölümümü kabullenerek hayata direnmiş olacağım.
Böyle karar verdim.
GECE YÜRÜYÜŞÜ
Niye böyle kasvetli şeyler anlatıyorsun?
Ne?
Ölümle falan ilgili şeyler.
Çünkü
ben bir ölüyüm.
Unuttun mu?
Şimdi hatırladım.
Sen ölmüştün...
Sen ne...
Sen...
Hey.
Niye ağlıyorsun? Üzüyorsun beni.
Cenaze törenimde bir damla bile gözyaşı dökmemiştin.
Hiç ağlamadığından seninle tüm bağlarımı koparmayı düşündüm.
Öldükten sonra bunu nasıl yapabilirim bilmiyorum gerçi.
Ağlamak istemedim.
Şu an neden ağladığımı bile bilmiyorum.
Ölüp beni yalnız bırakan sensin.
Ben niye ağlıyorum ki?
Niye sinirleniyorsun hemen?
Çok güzel bir gece.
Yapma.
Bu sokağı hatırlıyor musun?
Birlikte yürüdüğümüz sokak.
Yeni mi hatırladın?
Hatırlıyorum, bana burada asılmıştın.
-Ben mi? -Evet, çok fenaydın.
Sadece duygularımı belli ettim, asılmadım bir kere.
O gece çok güzel kokuyordun.
Şimdi de öyle.
Rüyamda bile koku alabiliyor olmam çok tuhaf.
Evet.
Rüyada olduğunu yeni mi anladın?
Yani, sen gerçek değil misin?
Gerçeğim.
Belki de hayatta olmadığımdan gerçek değilimdir.
Yavaş yavaş,
sanki kayıp gidiyormuşum gibi yok olduğumdan
çok üzgün hissediyorum.
Şu an nerede olduğumu bilmiyorum
ama tamamen yok olmadan önce
sana gelmek istedim.
Bu şekilde, senin rüyanı kullandım.
Ölen birini rüyada görmek böyle bir şey mi yani?
Bilmem.
Öleli çok olmadığından ben de çok şey bilmiyorum.
Her neyse. Rüyadan uyandığında
neredeyse hiçbir şey hatırlamayacağını duydum.
Madem hatırlamayacağım bunun ne faydası var ki?
Sen zaten öldün.
Hatırlamak önemli değil ki.
Asıl önemli olan
böyle yeniden birlikte olmamız.
Yine üzülmeye başlıyorum.
Ağlama. Yoksa rüyadan uyanırsın.
Tamam.
Nasıl da söz dinlermiş. İyi çocuk.
Seni bu yüzden sevmiştim zaten.
Burayı çok sevdim.
Sence hâlâ var mıdır?
Bilmem.
Ne yediğimizi hatırlıyor musun?
Evet.
3.900 won gibi gülünç bir fiyata bir kadeh şarap veriyorlardı.
Öyle şeyleri de mi hatırlıyorsun?
Tabii, her şeyi hatırlıyorum.
Taş duvara asılı olan tuhaf bir tablo olduğunu,
yanımızda uyuyakalan sarhoş adamı da hatırlıyorum.
Tam karşı tarafımızda bir masa daha vardı.
Restoranda çok hoş bir şarkı çalıyordu.
Tuhaf bir müzik gibiydi sanki.
Evet, bu şarkıydı.
Ve o berbat şarap.
Bence güzeldi.
Hiç de bile.
Cidden berbat.
Niye öldüğümü merak etmiyor musun?
Ne anlamı var ki?
Uyanınca hiçbir şey hatırlamayacağımı söyledin.
Madem öyle diyorsun...
Niye öldün?
Çok yalnızdım.
Sonsuz bir yalnızlık içindeydim.
Sonunu göremiyordum.
Yalnız hissetmene mi sebep oldum?
Hayır.
Sen her zaman yanımdaydın.
Beni tanıyan ve beni tanımayan insanlar var.
Beni tanıyanlar arasında sen de vardın
ve yanında başkaları da vardı.
Yanındaki o başkaları yüzünden kendimi çok yalnız hissettim.
Beni tanıyan onca insan vardı.
Senin dışında o kadar insan vardı.
Ama bana davranışları yüzünden çok yalnız hissettim.
Sen hep yanımdaydın...
...ama boş yere acı çektim.
Ölene kadar.
Ne yapıyorsun?
Uyandığımda bunu unutmamaya çalışıyorum.
Sürekli kendimi suçlayacağım.
Hayatımın kalanını, neden ölümüne sebep olduğumu
bulmaya çalışarak harcayacağım.
Üzgünüm.
Ben de
senin suçun olmadığını hatırlamanı sağlamak isterdim.
Nasıl öldüğümü gördün mü?
Hayır.
Sadece anlatılanları duydum.
Çok yüksekten düşmeme rağmen
hemen ölmedim.
Bir süre bilincim yerindeydi.
Etrafıma insanlar doluşmuştu.
Ben ise var gücümle ağzımı kapalı tuttum.
Kanama olduğu için burnumdan nefes alamıyordum
ama yine de ağzımı kapalı tuttum.
Ama tam olarak nasıl öldüğümü hatırlayamıyorum.
Ağzım açıkken mi, yoksa kapalıyken mi
öldüğümü biliyor musun?
Hayır, bilmiyorum.
Çok merak ediyorum.
Ölen biri merak da mı edebiliyor?
Sanırım.
Ablamın nerede olduğunu bilmiyorum.
Nereye gideceğimi de.
Ölmüş olsam bile
sürekli yok oluyormuşum gibi hissediyorum.
Yok olma duygusu...
Hissettiğim tek şey bu.
Bulabileceğim...
...hiçbir şey yok.
Yaz mevsimiydi.
O gece. Bir yaz gecesiydi.
Böceklerin sesini duyabiliyordum.
Rüyaların da, ölümün de
bir sonu yok.
Varılacak bir sonu olmadan
unutulmaya mahkûmlar.
Biz buradayız...
...ama hiç kimse bizi hatırlamayacak.
Her şey yok olur ve geriye sadece gece kalır.
Hoşça kal.
Alt yazı çevirmeni: Büşra Seher Kabakuş